Całość przed początkiem planowanej przez dowództwo Armii Czerwonej operacji odbicia Donbasu została przemianowana na 13 Armię. Plan opracowany przez dowódcę Frontu Południowego Armii Czerwonej Pēterisa Slavensa przewidywał, że 13 Armia wyprze z Donbasu białych Kozaków Piotra Krasnowa i wspierające je jednostki Sił Zbrojnych Południa Rosji, a następnie otoczy całość sił Krasnowa. Założenia te nie zostały zrealizowaneP. Kenez, Red Advance..., s. 30-31.. Siły Kożewnikowa brały w marcu i kwietniu 1919 r. udział w zaciętych walkach o uprzemysłowione tereny Donbasu, jednak po dwóch miesiącach toczonych ze zmiennym szczęściem działań ostatecznie zostały zmuszone do wycofania sięP. Kenez, Red Advance..., s. 34.. Jedną z przyczyn klęski Armii Czerwonej w bitwie o Donbas była postawa samego Kożewnikowa, który obok dowódców operujących na sąsiednich odcinkach frontu 8 i 9 Armii, podobnie jak on niedoświadczonych, okazał się dowódcą nieudolnymJ. D. Smele, The "Russian"..., s. 122-123., podczas gdy biali skierowali do Donbasu swoje doborowe oddziały kawalerii i najzdolniejszych oficerów (szczególnie wyróżniał się dowodzący całością odcinka Władimir Maj-Majewski)P. Kenez, Red Advance..., s. 33-34.. Jeszcze w trakcie bitwy, w kwietniu 1919 r.