Kożewnikow stracił stanowisko dowódcy armii na rzecz Anatolija Giekkera i nigdy więcej nie powierzono mu dowodzenia takimi siłami.
W 1920 r. brał udział w desancie w Bandar-e Anzali i w tworzeniu Republiki Gilańskiej. Rok później piastował stanowisko zastępcy ministra spraw zagranicznych Republiki Dalekiego Wschodu.
Dalsze życie w ZSRR W latach 1922–1923 Innokientij Kożewnikow był ambasadorem Rosji Radzieckiej kolejno w Republice Buchary i na Litwie. W latach 1924–1926 pracował w komisariacie poczty i telegrafu ZSRR. W 1926 r. został aresztowany i skierowany do łagru na Wyspach Sołowieckich. W 1929 r. jako jeden z nielicznych więźniów zbiegł z obozu, przed ukryciem się spisał "Manifest Imperatora Innocentego I", w którym ogłaszał zwolnienie wszystkich więźniów i opisywał plan marszu na Piotrogród. Został odnaleziony i pojmany w lesie. W 1931 r. został skazany na śmierć za "działalność kontrrewolucyjną" i rozstrzelany w Moskwie.
W 1961 r. Innokientij Kożewnikow został zrehabilitowany. Na Cmentarzu Wagańkowskim w Moskwie znajduje się jego cenotaf z błędną informacją, jakoby Kożewnikowa stracono w 1929 r. na Sołowkach.
Przypisy