Pełnił stanowisko szef Wydziału Wyszkolenia w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych do września 1939, po czym został mianowany zastępcą szefa sztabu Dowództwa Obrony Warszawy.
Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w stopniu podpułkownika (5 Kresowa Dywizja Piechoty). Zmarł 18 września 1945. Po ekshumacji został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 1-D-6).
Należał do warszawskiego filiału wileńskiego kościoła ewangelicko-reformowanego, od 1938 roku wchodząc w skład jego rady kościelnej (odpowiednik Rady Parafialnej). W 1939 roku był delegatem na synod w Wilnie, a potem jednym z przedstawicieli kościoła wileńskiego na synod Jednoty KowieńskiejG. Michalak, Warszawska parafia filialna ewangelicko-reformowana Synodu Wileńskiego, Gdański Rocznik Ewangelicki, vol. XIV (2020), s. 98..
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937) „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (16 marca 1934) „za zasługi na polu wyszkolenia i organizacji wojska”. Medal Niepodległości (15 czerwca 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
Przypisy
Bibliografia