Sam Corneille w Analizie z 1660 roku wyjaśnia, że świadomie stworzył postać całkowicie chłodną i bez pasji, odmiennie bowiem niż w Polieukcie, nie o utorowanie drogi prawdzie chodziło mu w tym dramacie. Inaczej też zostały rozłożone akcenty między parą głównych protagonistów Marcellą i Placydem, niż pomiędzy Pauliną a jej ojcem Feliksem. Autor odsłania w swej sztuce, jej warstwę obyczajowąː Marcella i Flawia zginęły, bo próbowały gwałtem doprowadzić do zawarcia małżeństwa, które zmierzało do realizacji celów politycznych i ambicjonalnych, ale było sprzeczne z uczuciami osób zainteresowanych.
Utwór ma jeszcze trzecią warstwę polityczną dotyczącą problemu władzy dla władzy. Walens chciałby może pomóc Teodorze, ale nazbyt boi się swojej żony i utraty stanowiska. Marcella natomiast nie boi się nikogo, sumienie utożsamia z ambicją, w każdym czynie, który sprzeciwia się je planom węszy spisek. Im gwałtowniej będzie działać, tym lepiej ochroni swą władzę. Nie wzrusza jej ani śmierć córki, ani Teodory i Dydyma, przeciwnie umacnia jej nienawiść do rzeczywistych czy urojonych przeciwników.