Akt V Kleobul namawia Dydyma, by wyrzekł się wiary i w ten sposób umożliwił sobie małżeństwo z Teodorą, zapewnia że Placyd zapewniłby im bezpieczeństwo w Egipcie. Dydym próbuje mu wytłumaczyć, że powodowała nim miłość do Boga i że od Niego teraz właśnie spodziewa się odebrać nagrodę. Zjawia się Teodora i prosi Dydyma, by pozwolił jej umrzeć, zamiast niego. Zjawia się Marcella, zrozpaczona z powodu śmierci swej córki, która targnęła się na swe życie na wieść o ucieczce Teodory. Marcella postanawia zemścić się na Teodorze i Dydymie i to jak najszybciej, żeby Placyd nie pokrzyżował jej planów. Paulin próbuje interweniować u Walensa, ten jednak woli, żeby Marcella z Placydem sami między sobą rozstrzygnęli swoją waśń, nie widzi bowiem dobrego dla siebie rozwiązania. Kleobul przynosi wieści o tym, że Marcella sama odebrała życie Teodorze i Dydymowi, po czym na oczach Placyda popełniła samobójstwo. Placyd obiecuje, że i on podniesie rękę przeciw sobie i krwi swego ojca. Analiza Tytułowej bohaterce utworu zarzucano, że jest osobą niemrawą, która nie potrafi natchnąć otoczenia zapałem apostolskim. Autor świadomie umieścił jednak Teodorę i Dydyma na drugim planie dramatu, gdyż nie o apoteozę chrześcijaństwa mu chodziło.