thumb|left|Stan Jones w Maybachu Mk1 podczas Bathurst 100 1954 W 1949 roku Dean zakupił z Europy dwa dodatkowe silniki Maybacha. Dysponując odpowiednimi częściami, Dean zbudował silnik o pojemności 4,2 litra ze sprężarką Rootsa. Zmniejszono masę resorów piórowych, a części Studebakera zastąpiono częściami Pontiaka. Na przednie zawieszenie składały się górne wahacze i odwrócone półeliptyczne resory piórowe. Tylne zawieszenie stanowiła oś podnoszona – rozwiązanie stosowane w Bugatti, a także wahacze wleczone i ćwierćeliptyczne resory piórowe, co obniżało masę samochodu. Dean zastosował również dyferencjał o ograniczonym poślizgu, pochodzący z amerykańskiej ciężarówki z 1922 roku. Te rozwiązania spowodowały zwiększenie konkurencyjności pojazdu.
W 1951 roku pojazd został sprzedany Stanowi Jonesowi (ojcu Alana), jakkolwiek Dean nadal brał czynny udział w jego rozwoju. Jones uczestniczył w zawodach Formuły Libre w Australii i Nowej Zelandii, wielokrotnie je wygrywając. Australijczyk prowadził w Grand Prix Australii w 1952 i 1953 roku, tracąc zwycięstwa przez nieudane pit-stopy. W 1954 roku Jones wygrał pierwsze międzynarodowe Grand Prix Nowej Zelandii, organizowane na torze Ardmore.