186-187..
W czasie rewolucji październikowej dowodził oddziałem Czerwonej Gwardii, który rozbroił stacjonujące w mieście oddziały wierne ukraińskiej Centralnej Radzie i opanował kluczowe obiekty w mieście. W końcu listopada 1917 r. konferencja bolszewików, kontrolujących sytuację w Charkowie, ogłosiła uznanie władzy Rady Komisarzy Ludowych. Rudniew dowodził wojskami rejonu charkowskiego, sformowanego do walki z idącymi na wschód wojskami niemieckimi. W lutym 1918 r. został zastępcą komisarza do spraw wojskowych Doniecko-Krzyworoskiej Republiki Radzieckiej, brał udział w tworzeniu oddziałów Armii Czerwonej. W związku z upadkiem Republiki Doniecko-Krzyworoskiej wycofał się razem ze sztabem 5 Armii, którym kierował, z Ługańska do kontrolowanego przez czerwonych Carycyna.
Od lipca 1918 r. był szefem sztabu odcinka carycyńskiego Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. We wrześniu został przeniesiony na stanowisko szefa oddziału odpowiedzialnego za zaciąg i szkolenie. Został śmiertelnie ranny w bitwie z białymi w pobliżu stacji kolejowej Biekietowka, dowodząc rezerwową brygadą czerwonych, zmarł w szpitalu. Został pochowany początkowo w Carycynie, a następnie powtórnie w Charkowie.