W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Głównego. Do 31 stycznia 1932 był referentem do spraw budżetu rezerwy zaopatrzenia. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W listopadzie 1933 został oddany do dyspozycji szefa Sztabu Głównego. W listopadzie 1934 został przeniesiony do 5 Pułku Strzelców Konnych w Tarnowie. W styczniu 1936 zastąpił ppłk. Tadeusza Kurnatowskiego na stanowisku zastępcy dowódcy 5 psk. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 7. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od 1 listopada 1936 do 21 stycznia 1937 był oddelegowany z 5 psk do Sztabu Głównego, gdzie razem z mjr. inż. Piotrem Pawłem Wojtczakiem opracował dla Sekretariatu Komitetu Obrony Rzeczypospolitej zapotrzebowanie wojenne najważniejszych surowców. Od 17 maja 1937 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Głównego na stanowisku oficera odcinkowego odcinka „Polesie”, referenta zaopatrzenia armii w pieniądze na wypadek mobilizacji oraz referenta zaopatrzenia lotnictwa w materiały pędne i smary na wypadek mobilizacji.