12 czerwca 1939 ciężko zachorował. Leczył się w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Od 15 lipca przebywał na trzymiesięcznym urlopie zdrowotnym. 1 września zgłosił się w Sztabie Naczelnego Wodza i otrzymał przydział do Oddziału IV na stanowisko referenta w Wydziale Etapowym. W pierwszym tygodniu wojny opracował instrukcję dla dowódców kompanii etapowych, która „nie znalazła żadnego zastosowania”. 17 września w Śniatyniu przekroczył granicę z Rumunią. 30 listopada był już w Paryżu. W maju 1940 był przydzielony do Komisji Regulaminowej MSWojsk.
W listopadzie 1940 został dowódcą 7 Oddziału Kadrowego Rozpoznawczego w Szkocji. W październiku 1944 został zastępcą dowódcy 12 Pułku Ułanów Podolskich. Od 19 stycznia 1945 do 2 września 1947 był dowódcą odtworzonego 7 Pułku Ułanów Lubelskich. W 1946 został mianowany pułkownikiem.