Ludwik Miłkowski vel Ludwik Baumbach-Miłkowski (ur. 26 stycznia 1877 w Żółkwi, zm. 20 grudnia 1941 w Artiomowsku) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego.
Życiorys Ludwik Miłkowski urodził się 26 stycznia 1877. Odbył studia medycyny na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie 30 czerwca 1900 uzyskał dyplom doktora medycyny.
1 września 1901 został mianowany na stopień starszego lekarza (niem. Oberarzt) i przydzielony do Szpitala Garnizonowego Nr 13 w Terezinie. W następnym roku, po zakończeniu praktyki w szpitalu, został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 95 we Lwowie. 1 listopada 1904 został mianowany na stopień lekarza pułkowego 2. klasy (niem. Regimentsarzt 2. Klasse). W tym samym roku został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 4 w Żółkwi. W 1909 został przeniesiony do Pułku Armat Polowych Nr 32 we Lwowie. W 1912 został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 58 w Stanisławowie i przydzielony do 4. batalionu detaszowanego w Fočy. W szeregach tego batalionu wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej latach 1912–1913, w związku z wojną na Bałkanach. 1 listopada 1916 został mianowany na stopień lekarza sztabowego (niem. Stabsarzt). Pułk Piechoty Nr 58 pozostał jego oddziałem macierzystym do 1918.