3 lutego 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej c. i k. Armii z zatwierdzeniem rangi majora-lekarzaDz. Rozk. Wojsk. Nr 21 z 25 lutego 1919 roku, poz. 671. i przydzielony do Dowództwa Frontu Wołyńskiego.
Został zweryfikowany w stopniu pułkownika w korpusie oficerów sanitarnych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Jako oficer w tymczasowym stanie na etacie przejściowym oraz nadetatowy 6 Batalionu Sanitarnego we Lwowie w 1923 był przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI w tym samym mieście i służył w Wydziale Superrewizyjno-Inwalidzkim. W połowie lat 20. był szefem służby sanitarnej w DOK VI. W maju 1927 został przeniesiony do 10 Okręgowego Szefostwa Sanitarnego w Przemyślu na stanowisko szefa. Z dniem 30 września 1927 został przeniesiony w stan spoczynkuWedług Jacka Grzybały płk Ludwik Miłkowski przeszedł na emeryturę w 1926..
Zamieszkiwał we Lwowie w tzw. Kolonii Oficerskiej przy ul. Czereśniowej 6Obecnie ulica pod nazwą Czeremszniewa. . W tym mieście praktykował jako lekarz dentysta, a następnie jako lekarz laryngolog. W 1934 jako emerytowany pułkownik był przydzielony do Kadry Zapasowej 6 Szpitala Okręgowego i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.