Utwór otwiera patetyczna introdukcja orkiestry, która stwarza teatralny nastrój. Partia solowa introdukcji skupia w sobie dalszą treść dzieła: pełnobrzmiące akordy i feeryczne pasaże przypominające niektóre utwory Paganiniego (np. I Koncert skrzypcowy). Ośrodkiem introdukcji jest pasaż podwójnego staccato, w którym wyraża się wirtuozostwo młodego jeszcze wówczas skrzypka. Po zakończeniu tej części następuje nieco eligijny temat o spokojnym, śpiewnym charakterze (autor podkreślił, że należy go wykonać na strunie d, która ma miękki i przytłumiony dźwięk). Narodowy charakter tej części nadają kadencje z elementami poloneza. Trzecia z wariacji jest połączeniem krótkich, czterodźwiękowych akordów i mistrzowskiej odbitki, co zbliża autora do niektórych kaprysów Paganiniego. Wariacja ostatnia o śpiewnym charakterze wykorzystuje nasyconą barwę dźwięku struny. W błyskotliwym finale przejawiają się nuty taneczne. Zawarto tu reminiscencje z introdukcji, ale też inne wirtuozowskie elementy, takie jak przejścia rozłożonymi, zmniejszonymi akordami sekstowymi, wzloty pasaży, czy dynamicznie narastające w końcowej fazie tryle. W fakturze finału czytelne są cechy późniejszych, dojrzałych koncertów skrzypcowych Henryka Wieniawskiego.
Utwór doczekał się pochwał w środowisku muzycznym zarówno Paryża, jak i Petersburga.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzieła Henryka Wieniawskiego Kategoria:Utwory muzyki kameralnej