Kompozycja Duet skomponowano według wzorców wirtuozowskich tamtych czasów. Patetyczną introdukcję kończy allegro zakomponowane w rytmie poloneza. W introdukcji pasaże fortepianowe przeplatają się ze skrzypcowymi. Liczne intonacje fanfarowe narastają i prowadzą do kadencji, dla której zostawiono miejsce w tekście, ale jej nie wpisano, co oznaczać może, że miała być improwizowana. Wpisano jedynie niedużą codę, która nasila dynamikę tej części do trzech forte, które bezpośrednio przechodzą w temat, który rozwija się w dwudźwiękach i akordach o brzmieniu organowym. Pierwsza wariacja o charakterze wirtuozowskim jest błyskotliwie zakomponowana, a prowadzą ją skrzypce (akordy, dwudźwięki, ornamentalne pasaże i staccata). Drugą wariację prowadzi fortepian, wykorzystując perlistą technikę pasażową. W tutti nieoczekiwanie wpleciono elementy tematu - następuje tu adagio będące kolejną nieszablonową wariacją. Autorzy zastąpili tryb durowy trybem molowym. Na tle barkaroli rozwija się swobodna improwizacja skrzypiec. Czerpie ona z intonacji tematu. Na końcu utworu rozwija się dynamiczna kadencja fortepianowa, którą podchwytują skrzypce. Całość kończy się efektownym i bardzo dynamicznym finałem.