Okręt napędzały dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania produkcji Hawthorn Leslie & Co., każda napędzający jedną śrubę. Wedle kontraktu, ich moc miała wynosić 4000 ihp przy ciągu naturalnym, co miało przekładać się na prędkość 19,75 węzła. Na próbach silniki osiągały 4700 ihp przy ciągu naturalnym, a 5500 przy ciągu wymuszonym (nie ustalonym w umowie), co przełożyło się na 20,5 i 21,25 węzła odpowiednio. Parę dostarczały cztery kotły cylindryczne, które w 1903 zostały wymienione na kotły wodnorurkowe. Pociągnęło to za sobą zmianę sylwetki okrętu, który w miejsce jednego niskiego komina otrzymał trzy wąskie i wysokie. Były to nowe kotły o wąskich rurkach, typu Kanpon, o ciśnieniu 12,7 at. Testowane na „Tatsucie”, dały początek standardowym japońskim kotłom używanym w czasie II wojny światowej.