Lwów w dwudziestoleciu międzywojennym wniósł ogromne dziedzictwo do kultury polskiej, zwłaszcza od początku lat 30. Jednak inteligencja lwowska scalona z kulturą ogólnopolską pozostawała na dość prowincjonalnym poziomie pod względem języka, ponieważ językiem codziennym był dialekt południowokresowy. Używanie go w kontaktach zewnętrznych obniżało prestiż, a w środowisku domowym uchodziło za nieeleganckie. Starano się więc wypleniać cechy lokalne, najbardziej oddalające od języka ogólnego, choć takie dążenie skutkowało nierzadko hiperpoprawnością i specyficznymi odstępstwami. Najłatwiej pozbywano się naleciałości morfologiczno-składniowych. Przykładowo wykluczony był w języku inteligencji brak kategorii męskoosobowości (i konstrukcje takie jak spodnie mu pękli), typowe w dialekcie. W potocznej świadomości społeczno-narodowościowej język ukraiński był odczuwany jako mowa chłopów i gwara ludowa, w związku z czym w pierwszej kolejności usuwano cechy związane z tym językiem. Najtrudniejsze do wyzbycia się były lokalne cechy fonetyczne. Jak każda inteligencja, inteligencja Lwowa dążyła do bezbłędnego operowania językiem literackim, ale mogła się wzorować głównie na języku pisanym. W otoczeniu występowały bowiem powszechnie dialekty z mieszanymi polsko-ukraińskimi cechami oraz zakorzeniony był specyficzny akcent i melodia zdania.