Bardzo trudno było inteligentom lwowskim to zmienić, dlatego jedynie w wyjątkowo oficjalnych sytuacjach próbowali zapanować nad wymową. W mowie starszych pokoleń dłużej zachowywały się regionalne cechy dialektyczne; język młodszego pokolenia łatwiej zbliżał się do polszczyzny ogólnej.
Powojenna polszczyzna Lwowa i okolic O ile ukrainizmy występowały na Kresach od dawna, w latach 1939–1941 w polszczyźnie lwowskiej zaczęły się natomiast pojawiać rusycyzmy (zarówno w języku kulturalnym, jak i gwarowym). Związane to było z narzucaniem języka rosyjskiego i walką z polskością na tych terenach, która trwała również po zakończeniu II wojny światowej. Liczba ludności polskiej Lwowa drastycznie zmniejszała się wskutek wywózek, rozstrzelań, repatriacji. Zamykanie kościołów rzymskokatolickich i polskich szkół przyczyniło się do ograniczenia roli języka polskiego do kontaktów wewnętrznych społeczności polskiej. Modlitwy i nabożeństwa w Kościele katolickim przez cały czas istnienia ZSRR były najważniejszą sytuacją, kiedy regularnie używano języka polskiego. Również obecnie Kościół przyczynia się do kultywowania i nauczania języka polskiego. Jest to jednak utrudnione ze względu na fakt, że najlepiej polszczyzną posługują się starsze pokolenia Polaków na Ukrainie.