Koniugacja w języku polskim → podstawowe paradygmaty odmiany polskiego czasownika. W języku polskim istnieją trzy koniugacje, utworzone na podstawie odmiany czasowników w czasie teraźniejszym.

W języku polskim, w przeciwieństwie do innych języków, czasownikom nie można przypisać tego samego wzorca odmiany. Z uwagi na to, że różnice dotyczą przede wszystkim czasu teraźniejszego, podziału dokonuje się według różnic w tym czasie. Polskie czasowniki odmieniają się według trzech koniugacji.

Koniugacja I Koniugacja I obejmuje te czasowniki, które w I osobie liczby pojedynczej czasu teraźniejszego mają końcówkę -ę, a w drugiej osobie -esz. Należą tu m.in. takie czasowniki, jak nieść, pisać, kopać.

nieść pisać kopać niosę piszę kopię niesiesz piszesz kopiesz niesie pisze kopie niesiemy piszemy kopiemy niesiecie piszecie kopiecie niosą piszą kopią

Wszystkie osoby mają tę samą końcówkę, dodawaną niezależnie od oboczności w temacie czasownika. Wymiana o → e, która zachodzi w niosę → niesiesz, jest niezależna od koniugacji.