Budynek klasztorny Były klasztor, położony z lewej strony kościoła, słynął kiedyś ze swoich okazałej biblioteki, której zbiory uległy rozproszeniu. W kompleksie klasztornym zachował się XVII-wieczny krużganek z putealem. Budynek klasztorny, wykorzystywany obecnie przez Instytut Architektury Uniwersytetu Weneckiego, został zmodernizowany w latach 1961–1963 przez Daniele Calabiego, a 1984 roku dobudowano portal według projektu Carla Scarpy. W Auli Magna wystawione są prace współczesnych artystów, w tym Emilia Vedovy, Armanda Pizzinato i Maria De Luigi.
Architektura mały|240px|left|Bryła kościoła z kopułą i kampanilą Kościół powiela model palladiański, oparty na planie krzyża łacińskiego z centralną kopułą. Przed surową, pozbawioną ozdób fasadą wznosi się obszerny pronaos w formie świątyni z kolumnami w porządku korynckim. Całość została zwieńczona trójkątnym tympanonem, przeprutym dużym, owalnym oknem – rozwiązanie, które studiował Palladio, a które w Wenecji nigdy nie zostało zrealizowane.