Alfabet łaciński thumb|Abazyński alfabet łaciński z lat 30. XX w. W ramach procesu latynizacji przeprowadzanego w latach 30. XX w. w Związku Radzieckim, dekretem komitetu wykonawczego Czerkieskiego Obwodu Autonomicznego przyjęto dekret o wprowadzeniu alfabetu łacińskiego do zapisu języka abazyńskiego. W tym czasie wyrażano opinie, że do zapisu języka abazyńskiego nie jest konieczne wprowadzenie nowego alfabetu. Proponowano natomiast wykorzystanie istniejących już alfabetów języków kabardyjskiego i abchaskiego. Niemniej jednak w 1932 r. stworzono oddzielny alfabet do zapisu języka abazyńskiego, powstały w oparciu o alfabet łaciński. Alfabetu tego nauczano w szkołach oraz używano w książkach i w prasie (m.in. na jednej ze stron w czerkieskiej gazecie „Черкес плъыж”). Nad jego rozwojem pracowali N. F. Jakowlew, A. N. Gienko, G. P. Sierdiuczenko, a także abazyńscy naukowcy T. Z. Tabułow, Ch. Kużew, A. B. Kurczew, N. Ł. Ozow i inni. Ogólnokrajowy komitet Nowego alfabetu zalecał dodanie do alfabetu liter đ, 10px i 10px, które oznaczały dźwięki nieobecne w dialekcie tapantowskim, będącym podstawą języka literackiego, ale charakterystyczne dla dialektu szkorawskiego.