Przez pierwsze trzy lata młody Angulo pozostawał wyłącznie rezerwowym napastnikiem Deportivo. W tej roli wywalczył z nim wicemistrzostwo Kolumbii (1980) i dotarł do finału Pucharu Kolumbii (1981). Wobec niewielkich szans na regularną grę odszedł na roczne wypożyczenie do niżej notowanego Cúcuta Deportivo. Dopiero udanym pobycie w Cúcuta i powrocie do Deportivo został kluczowym zawodnikiem i czołowym strzelcem zespołu – w czterech kolejnych sezonach strzelił trzynaście, sześć, siedem i szesnaście goli. Był opisywany jako utalentowany, szybki i silny napastnik, dysponujący świetnym wykończeniem, instynktem strzeleckim, dobrze ustawiający się na boisku i grający w powietrzu. Często cofał się do linii pomocy, gdzie pomagał w rozpoczynaniu akcji swojej drużyny.
Angulo współtworzył w Deportivo siłę ofensywną zespołu z Carlosem Valderramą, Bernardo Redínem i Carlosem Estradą, jednak jego ekipa mimo efektywnego stylu gry i posiadania wysokiej jakości graczy nie zdołała zdobyć żadnego trofeum, a jedynymi sukcesami okazały się dwa z rzędu tytuły wicemistrza Kolumbii (1985, 1986). Ogółem barwy Deportivo zawodnik reprezentował przez siedem lat – znajduje się w czołówce klubowej klasyfikacji strzelców i jest uznawany za jednego z najbardziej zasłużonych piłkarzy w dziejach klubu.