Następnie odszedł do stołecznego Independiente Santa Fe, gdzie w sezonie 1988 został królem strzelców ligi kolumbijskiej z 29 golami na koncie. W tamtym roku był również najskuteczniejszym piłkarzem w całej Ameryce Południowej. Jego świetna forma zaowocowała ofertą z Grecji, jednak przenosiny nie doszły ostatecznie do skutku.
W 1989 roku Angulo został zawodnikiem krajowego potentata – ekipy América Cali. W sezonie 1990 wywalczył z drużyną prowadzoną przez Gabriela Ochoę Uribę jedyne w swojej karierze mistrzostwo Kolumbii. Sam kontynuował świetną strzelecką passę – właśnie jego gol z rzutu karnego w spotkaniu z Santa Fe (1:0) dał Américe tytuł mistrzowski. Jako jedna z gwiazd ligi kolumbijskiej spędził w Américe trzy i pół roku, wzbudzając zainteresowanie klubów z Hiszpanii. Odszedł z drużyny bezpośrednio po przyjściu trenera Francisco Maturany. Karierę kontynuował w przeciętnych ligowych drużynach – kolejno były to Deportes Quindío, Deportivo Pereira, Cúcuta Deportivo i Deportivo Tuluá. Następnie występował w drugoligowych Independiente Popayán i Deportivo Pasto, gdzie mimo zaawansowanego wieku imponował bramkostrzelnością oraz świetną formą. Jako zawodnik Pasto – absolutnego beniaminka drugiej ligi – w meczu z River Plate Buga (3:3) strzelił pierwszego gola w profesjonalnej historii klubu.