Gdy w połowie pierwszej dekady XVIII wieku stosunki pomiędzy Stolicą Piotrową a Republiką Francuską uległy pogorszeniu, Dugnani, wraz z Giuseppe Dorią Pamphilim, Fabrizio Ruffą i Aurelio Roverellą nakłaniał Piusa VII do bardziej koncyliacyjnej postawy wobec Napoleona.
3 sierpnia 1807 roku został podniesiony do rangi kardynała biskupa i otrzymał diecezję suburbikarną Albano. W 1808 roku został aresztowany i deportowany najpierw do Mediolanu, a rok później do Paryża. Udało mu się nie wziąć udziału w ślubie cesarza z Marią Ludwiką i nie ponieść za to kary. Stało się tak, gdyż przedstawił zaświadczenie zdrowotne, dzięki któremu został zwolniony z obowiązku uczestnictwa w ceremonii (jednak Napoleon zinterpretował wyrok sądu jakoby Dugnani był zwolennikiem ślubu). Po przywróceniu papiestwa w 1814 roku wrócił do Rzymu. Z racji objęcia diecezji Porto-Santa Rufina został subdziekanem Kolegium Kardynalskiego. W 1817 roku został prefektem Trybunału Sygnatury Sprawiedliwości. Zmarł 19 października 1818 w Rzymie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1748 Kategoria:Zmarli w 1818 Kategoria:Włoscy kardynałowie XVIII wieku Kategoria:Kardynałowie z nominacji Piusa VI Kategoria:Nuncjusze apostolscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Mediolanie Kategoria:Włoscy kardynałowie XIX wieku