Sąsiedzi i sklepikarze w okolicy opisywali Langleya Collyera jako człowieka ogólnie uprzejmego i racjonalnego, ale dodawali, że był szalonyLife, nr 7/1947, Strange Case Of the Collyer Brothers. Reporter, który przeprowadził wywiady z Langleyem w 1942 opisał go jako cichego, starszego dżentelmena, który lubi prywatność. Mówił niskim, uprzejmym i kulturalnym głosem. Włosy miał rozczochrane, nosił obwisłe wąsy, a jego poszarpane ubrania trzymały się na szpilkach.
W odróżnieniu od brata, Homer nie był widywany ani słyszany odkąd oślepł i wycofał się ze świata w 1933. Langley nie dopuszczał do brata obcych. Odkupił od sąsiadów ich nieruchomość za 7500 dolarów, tylko dlatego, że zaglądali mu w okna. Kiedy w 1941 wybuchł w kamienicy niewielki pożar, Langley nie chciał pozwolić na rozmowę z bratem strażakom, którzy go gasili.
Po nadejściu ślepoty Homera, Langley porzucił wszelkie plany inwestowania na rynku nieruchomości, które miał uprzednio. Ponieważ bracia nigdy nie zapłacili żadnego z rachunków i przestali płacić podatek dochodowy w 1931, nieruchomość zakupiona od sąsiadów została przejęta przez miasto Nowy Jork w 1943.