Stalina i został szefem Wydziału Uzbrojenia Wojsk NKWD Ukrainy i Krymu, w październiku 1938 zwolniono go do rezerwy.
W styczniu 1940 ponownie powołany do służby, wyznaczony szefem Oddziału Transportu Samochodowo-Traktorowego NKWD ZSRR. Od września 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako szef Zarządu Samochodowo-Czołgowego Frontu Karelskiego, później w czerwcu 1942 został skierowany na Front Stalingradzki, brał udział w bitwie pod Stalingradem, w sierpniu 1942 wyznaczono go dowódcą 215 Brygady Pancernej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. Od listopada 1942 dowodził 179 Brygadą Pancerną na Froncie Południowym i Południowo-Zachodnim, uczestniczył w operacji ostrorożsko-rossoszańskiej i charkowskiej od stycznia do marca 1943. Od czerwca do sierpnia 1943 dowodził 7 Gwardyjskim Korpusem Pancernym w składzie 3 Armii Gwardyjskiej na Froncie Briańskim i Centralnym (7 czerwca 1943 otrzymał stopień generała-majora wojsk pancernych), brał udział w bitwie pod Kurskiem i operacji orłowskiej, w sierpniu 1943 został komendantem obozu wojsk pancernych w Tambowie.