W większości zintegrowali się oni z ludnością saską.
Kościół ewangelicki rozwijał się, reprezentował interesy saskie w kwestiach politycznych i ekonomicznych, a także kulturowych. Dużą uwagę przykładał do zagadnień edukacyjnych, szkoły kościelne stały się centrum jego działalności. W 1900 zatrudniał w swoich szkołach ponad 1000 nauczycieli.
Po I wojnie światowej i rozpadzie Austro Węgier, skutkującym włączeniu Siedmiogrodu do Rumunii, z Kościoła Ewangelickiego Wyznania Augsburskiego w siedmiogrodzkiej części Węgier powstał Kościół Ewangelicki Wyznania Augsburskiego w Rumunii. Do nowego kościoła, oprócz zborów historycznie wchodzących jego skład, włączono również parafie z innych terenów dawniej wchodzących w skład Austro-Węgier, jak Banat i Bukowina, a oprócz tego także zbory z Besarabii i Wołoszczyzny.
Pod wpływem przemian politycznych i radykalizacji w latach trzydziestych kierownictwo kościoła pozostawało pod coraz mocniejszą presją rozpoczęcia aktywnego udziału w rumuńskiej i niemieckiej polityce. Doprowadziło to do rezygnacji dotychczasowego biskupa na wniosek rumuńskich sympatyków narodowego socjalizmu. Nowym biskupem został Wilhelm Staedel, związany ze środowiskiem Niemieckich Chrześcijan.