W 1932 r. sąd gdański skazał go na 6 miesięcy więzienia za opublikowanie artykułu krytykującego wprowadzenie języka niemieckiego do szkół polskich. Na początku 1933 r. został zwolniony z więzienia, lecz nie wrócił do „Gazety Gdańskiej”. Rozpoczął pracę w dwutygodniku „Straż Gdańska”, który był organem Związku Polaków, a po jego połączeniu się z Gminą Polską – Gminy Polskiej Związku Polaków. Po konsolidacji był to organ całej Polonii gdańskiej. W 1938 r. należał do zarządu tej organizacji.
W tym samym roku był też wiceprezesem Federacji Polskiego Związku Obrony Ojczyzny oraz należał do Zarządu Obwodowego Towarzystwa Byłych Powstańców i Wojaków w Gdańsku.
W latach 1930–1934 był prezesem Syndykatu Dziennikarzy Polskich.
Wspólnie z Tadeuszem Bieńkowskim redagował „Baltische Presse”, polską gazetę niemieckojęzyczną. Jako korespondent współpracował m.in. z „Kurierem Bałtyckim”, „Kurierem Porannym”, „Gryfem” czy „Przeglądem Wieczornym”.
Współpracował z polskimi służbami specjalnymi prowadząc inwigilację niemieckiego środowiska dziennikarskiego w Gdańsku. W kontaktach z wywiadem używał kryptonimów „Kwatschmeer” i „Szerman”.
Za swoją pracę publicystyczną i społeczną został odznaczony w 1938 r.