Lew Jefimowicz Maniewicz (ros. Лев Ефимович Маневич, ur. w Czausach, zm. 11 maja 1945 w Ebensee) – funkcjonariusz radzieckiego wywiadu wojskowego, szpieg, pułkownik, odznaczony pośmiertnie Złotą Gwiazdą Bohatera Związku Radzieckiego (1965).

Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej. Od 1907 mieszkał w Genewie u starszego brata, który wyemigrował do Szwajcarii zagrożony aresztowaniem za udział w ruchu rewolucyjnym. Po ukończeniu w 1913 szkoły studiował na Uniwersytecie Genewskim, w czerwcu 1917 wrócił do Rosji i został powołany do rosyjskiej armii. Od kwietnia 1918 służył w Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej, od 1918 należał do RKP(b), był komisarzem pociągu pancernego i dowódcą oddziału specjalnego przeznaczenia, walczył w składzie wojsk Komuny Bakijskiej i Frontu Wschodniego, od 15 maja 1920 do 15 lipca 1921 pracował w Ufie, gdzie był II sekretarzem rejonowego komitetu RKP(b) i wykonywał zadania zlecane mu przez WCIK. W 1921 ukończył wyższą szkołę służby sztabowej kadry dowódczej, a w 1924 Wojskową Akademię Armii Czerwonej, po czym pracował w Zarządzie Wywiadowczym Armii Czerwonej, od listopada 1925 do marca 1927 był komenderowany służbowo do Niemiec. W 1929 ukończył kursy przy Akademii Wojskowo-Powietrznej im.