nawet z więzienia udało mu się, za pośrednictwem adwokatów, przekazywać moskiewskiej centrali ważne informacje uzyskane od aresztowanych włoskich pracowników zakładów zbrojeniowych. 16 grudnia 1935 dowództwo radzieckie nadało mu stopień pułkownika. Ponieważ w więzieniu zachorował na gruźlicę, w 1941 został przewieziony do więzienia na wyspie Santo Stefano na Morzu Tyrreńskim, skąd 9 września 1943 został uwolniony przez aliantów. Amerykanie odprawili uwolnionych więźniów na szkuner do włoskiego portu Gaeta, jednak dzień przed przybyciem szkunera Gaeta została zajęta przez niemiecką armię, a więźniowie zesłani do obozów koncentracyjnych w Austrii. Zdając sobie sprawę, że tam jego austriackie obywatelstwo zostanie ujawnione jako fikcja, Maniewicz nazwał siebie imieniem radzieckiego pułkownika Starostina. Był więziony w obozach Mauthausen, Melk i Ebensee. 6 maja 1945 obóz w Ebensee został wyzwolony przez Amerykanów, jednak kilka dni później Maniewicz zmarł na gruźlicę. Został pochowany w mieście Traun w Austrii. 20 lutego 1965 pośmiertnie otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego i Order Lenina.