W 1802 klasztor został podporządkowany arcybiskupowi Ratyzbony, a w 1810 rozwiązany, po włączeniu Ratyzbony w granice królestwa Bawarii. Skarby klasztorne przeniesiono w większości do Monachium. W 1812 budynki dawnego klasztoru przejęli książęta Thurn und Taxis. Urządzili tu swoją główną siedzibę i stopniowo przekształcili klasztor w reprezentacyjny pałac. Budynki stanowiły odszkodowanie za odebrany przedstawicielom rodu przez władców Bawarii nadzór nad pocztą. Dawny kościół klasztorny stał się głównym kościołem parafialnym Ratyzbony – w miejsce kościoła św. Ruperta, który wcześniej pełnił tę funkcję i który przylega do północnej nawy kościoła św. Emmerama.
Z dawnych zabudowań klasztornych nadal pozostały w murach pałacu m.in. romański „stary konwent” oraz pochodzący z XVI–XVII w. „nowy konwent”, romańskie oraz gotyckie krużganki z bogatym portalem prowadzącym do kościoła, a także XVI-wieczna studnia na dziedzińcu. Istnieje także gotycka brama wejściowa na teren bazyliki oraz wolno stojąca dzwonnica, wykonana z materiałów pozostałych po zabudowaniach rzymskich, a w XVI w. przebudowana w stylu renesansowym.
Zobacz też Kościół św. Emmerama w Ratyzbonie Kościół św. Ruperta w Ratyzbonie Pałac Thurn und Taxis
Przypisy
Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Klasztor św. Emmerama