Operacja woronesko-kastornieńska oraz prowadzona w podobnym czasie operacja orłowsko-kromska były początkiem ostatecznego rozbicia przez Armię Czerwoną Sił Zbrojnych Południa Rosji. Od utraty Kastornego i Kurska biali na froncie południowym wojny domowej nieustannie się wycofywali, a ich morale załamało się. Do 11 grudnia, tj. do dnia, gdy czerwoni wkroczyli do Charkowa, odwrót ten miał zorganizowany charakter, następnie jednak zmienił się w bezładną ucieczkę. Gen. Anton Denikin opracował jeszcze dwa plany przejścia do obrony w oparciu o linie Dniepru i Donu – pierwszy zakładał utrzymanie Carycyna i Kijowa, a gdy miasta te upadły odpowiednio 16 grudnia i w pierwszych dniach stycznia 1920 r. – obronę Rostowa nad Donem i Nowoczerkaska. Żadne z jego założeń nie zostało zrealizowane wskutek sporów personalnych między białymi dowódcamiP. Kenez, Red Advance..., s. 218 i 220. oraz brak woli walki białych żołnierzyE. Mawdsley, Wojna..., s. 277-278..
Przypisy
Bibliografia P. Kenez, Red Advance, White Defeat. Civil War in South Russia 1919-1920, New Academia Publishing, Washington DC 2004, .
J. D. Smele, The "Russian" Civil Wars 1916-1926. Ten Years That Shook the World, Hurst&Company, London 2015, .
Kategoria:Bitwy wojny domowej w Rosji Kategoria:Operacje i bitwy 1 Armii Konnej Kategoria:Woroneż Kategoria:1919 w Rosji Kategoria:Działania zbrojne w 1919