Brał czynny udział w rewolucji 1905 roku. W bitwie na barykadach w moskiewskiej dzielnicy Priesnia w grudniu tego roku został raniony w głowę, w wyniku czego całkowicie utracił wzrok. W ramach represji zesłany do ujezdu pinieskiego w guberni archangielskiej. W 1907 roku zwolniony, otrzymał przy tym zakaz zamieszkania w Moskwie i Petersburgu. Osiadł w Astrachaniu, gdzie trudnił się tkaniem sieci i koszy. Od 1911 roku mieszkał w Saratowie, gdzie opublikował wiele swoich dzieł w tamtejszych gazetach i periodykach.
Po rewolucji październikowej, Dobrżynski brał udział w wojnie domowej po stronie bolszewików, służył na froncie polskim w departamencie politycznym 1. i 4 Armii oraz drugiej armii robotniczej. W latach 1920–1921 pracował w Państwowym Komitecie ds. Zdrowia przy Ludowym Komisariacie Ochrony Zdrowia Rosyjskiej FSRR, w latach 1922–1925 brał udział w pracach przygotowawczych do utworzenia Ogólnozwiązkowego Stowarzyszenia Niewidomych. W latach 1923–1927 opublikował wiele utworów poetyckich poświęconych promocji zdrowia i nowego stylu życia. W późniejszych latach Dobrżynski skupił się na prozie historycznej. Pochowany w kolumbarium na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieДобржинский Гавриил Валерианович (1885-1946).