Donosi Mortimerowi, że Gurney uciekł i może go zdradzić. Edward III oskarża Mortimera o zabójstwo ojca, na dowód pokazuje, dostarczony mu przez Gurneya list. Mortimer zaprzecza, by żądał w nim śmierci króla i by posyłał ten list przez kogokolwiek. Król pozostaje nieugięty, skazuje go na ścięcie i poćwiartowanie ciała. Królowa wstawia się za Mortimerem, co król uznaje za dowód jej współudziału w zabójstwie ojca i wtrąca ją do więzienia. Po egzekucji Mortimera nakazuje złożyć jego głowę na trumnie ojca.

Analiza mały|Izabela Francuska i Roger Mortimer. XV-wieczny manuskrypt. Edward II jest pierwszą i jedyną tragedią Marlowe’a o wątku zaczerpniętym z dziejów Anglii. Jest też najbardziej dojrzałą jego sztuką, gdy idzie o kunszt dramatyczny. Poeta powstrzymuje się w niej od wyrażenia ustami bohaterów scenicznych swych najśmielszych marzeń, jak to robił jeszcze w Tamerlanie i Doktorze Fauście. Akcentów osobistych jest w Edwardzie II niewiele i są wyrażane na marginesie sztuki. Postaci dramatu, świetnie scharakteryzowane, przekonująco bronią swoich racji, które stanowią motor napędzający rozwój konfliktów scenicznych. Szczęśliwie dla odbioru całości Marlowe zrezygnował też w Edwardzie II ze wstawek komicznych, tak bardzo psujących całe partie Doktora Fausta.