Tragedia ma budowę symetryczną. Treścią pierwszej części sztuki jest perwersyjny stosunek króla do faworyta, a drugiej – wyniesienie Moritmera i upadek Edwarda. W środkowej części utworu Edward staje się na krótko władcą silnym i zwycięskim. Część środkowa stanowi łącznik pomiędzy dwoma głównymi partiami utworu, opowiadającymi ponadto o tragedii Gavestona i Mortimera. Obie części ukazują upokorzenie króla, niezależnie od jego przejściowego triumfu. Autor dokonał znamiennej kompresji czasu. Wydarzenia, które obejmują 23 lata, wydają się rozgrywać w ciągu kilku miesięcy.

Jakkolwiek autor powstrzymuje się od osobistych wypowiedzi ustami postaci scenicznych, wybór tematu, sposób jego ujęcia i dobór postaci dramatu wydaje się bardzo charakterystyczny dla Marlowe'owskiej wizji świata. Anglią rządzą głupcy i łotry, król zanurzony w kloace skamle o życie, poza gronem szubrawców autor nie dostrzega reszty narodu, która, wedle oceny historyków, radziła sobie w tym czasie całkiem dobrze. Żadna z dramatis personae tego ponurego dramatu nie zasługuje na współczucie. każda jest na swój sposób odrażająca.