Wyróżnił się podczas operacji lwowsko-sandomierskiej, umiejętnie organizując przełamanie obrony przeciwnika w rejonie horochowskim, 18 lipca 1944 dowodzona przez niego dywizja sforsowała Bug. Od stycznia do marca 1945 był zastępcą dowódcy 120 gwardyjskiej dywizji piechoty, a od marca do maja 1945 zastępcą dowódcy 41 Korpusu Piechoty, walczył na 2, 3 i 1 Froncie Białoruskim, uczestniczył w operacji wschodniopruskiej i berlińskiej. Później do sierpnia 1946 był zastępcą dowódcy 120 gwardyjskiej dywizji piechoty w Białoruskim Okręgu Wojskowym, 1946-1947 specjalnym korespondentem pisma „Wojennyj Wiestnik”, od kwietnia 1947 do lipca 1950 był wojskowym doradcą przy naczelniku szkoły wojskowej Suche Batora w Ułan Bator (Mongolia), a po powrocie do ZSRR, 1950-1958 był naczelnikiem szkoły wojskowej. W maju 1958 zakończył służbę wojskową. Został pochowany na Cmentarzu Wagańkowskim.
Awanse kapitan (25 listopada 1941) major (3 października 1942) podpułkownik (26 lutego 1943) pułkownik (22 lutego 1944) generał major (31 maja 1954)