Po wojnie wykładał na kursach wojskowych w Majkopie, w 1923 na kursach w Rostowie nad Donem, 1923-1925 był instruktorem przy komisariacie wojskowym w Taganrogu, w maju 1925 został zdemobilizowany. Później pracował w Moskwie, gdzie w 1932 ukończył wieczorowy rabfak (fakultet robotniczy), a w 1937 Moskiewski Instytut Filozofii, Literatury i Historii, później wykładał filozofię i podstawy marksizmu-leninizmu w Moskiewskim Instytucie Lotniczym i Moskiewskim Instytucie Kultury Fizycznej.
W lipcu 1941 ponownie powołany do armii, brał udział w wojnie z Niemcami, w sierpniu 1941 został dowódcą batalionu 1010 pułku piechoty na Froncie Centralnym, uczestniczył w walkach obronnych na Białorusi, 25 sierpnia 1941 został ciężko ranny w rejonie Dobrusza. Od listopada 1941 do lutego 1942 był komendantem Woroneża, we wrześniu 1942 ukończył kursy doskonalenia dowódców pułków, od września 1942 do maja 1944 dowodził 971 pułkiem piechoty, a od czerwca do grudnia 1944 136 Dywizją Piechoty. Walczył na Froncie Stalingradzkim, Zachodnim, Briańskim, Białoruskim, 1 Ukraińskim i 2 Białoruskim, brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji orłowskiej, operacji homelsko-rzeczyckiej i lwowsko-sandomierskiej, 29 września 1942 został ranny.