Utrzymuje, że przedmiotem logopatycznej filozofii jest znaczenie, nie prawda i że dodaje ona uczuciowe elementy oceny do tego tradycyjnego intelektualnego postrzegania pojęć.
Cabrera uznaje kino za jedno z najbardziej owocnych narzędzi do tworzenia pojęć typu logopatycznego, które określa mianem „pojęć-obrazów” przeciwstawiając je „pojęciom-ideom”, apatycznemu typowi pojęć. Uważa, że kino poprzez swe potężne audiowizualne środki wyrazu, jest w stanie dostarczać „supernasilenia” pojęciowych możliwości, a co za tym idzie doświadczania filmu, co jest niezbędne dla rozwoju pojęć-obrazów i czego konsekwencją jest wzrost wpływów uczuciowych.
Z drugiej strony Cabrera jest zdania, że w różnych momentach historii europejskiej filozofii, pisana filozofia – przeciwieństwo wizualnej – była także logopatyczna, myślana poprzez uczucia, ale nie przyznając się do tego otwarcie, podczas gdy kino zazwyczaj postrzegane było zaledwie jako uczuciowe zjawisko, nieposiadające jednak istotnych właściwości poznawczych. Jego terminy logopatia i pojęcie-obraz starają się usunąć tę dychotomię, wskazując na uczuciowość intelektu i poznawczość uczuć.