Skrzydło jednodźwigarowe, trójdzielne, z kesonem pracującym na skręcanie. Część środkowa, zawierająca podwozie jednogoleniowe, miała stanowić z kadłubem jedną całość. Zewnętrzne części skrzydła mocowane do części środkowej za pomocą trzech sworzni stożkowych. Dostępny z kabiny bagażnik na bagaż do 20 kg. Sztywny napęd steru głębokości za pomocą popychaczy. Głównym tworzywem konstrukcyjnym miało być drewno sosnowe oraz sklejka lotnicza brzozowa i olszowa; okucia nośne i inne odpowiedzialne części pracujące zaprojektowano jako spawane z blach chromomolibdenowych, inne okucia i elementy przenoszące mniejsze siły z blach i rur ze stali węglowej (ok. 0,15% C z domieszką magnezu). Zbiorniki paliwa i smaru spawane z blach aluminiowych. Obliczenia wytrzymałościowe przeprowadzono zgodnie z polskimi przepisami wytrzymałości samolotów, obowiązującymi przed wojną, opracowanymi i wydanymi w 1937 roku przez Instytut Techniczny Lotnictwa („Wymagana Wytrzymałość Samolotu” inż. Franciszek Janik – Warszawa 1937). Silnik przewidziano o masie do 150 kg o mocy od 100 do 150 KM. Rzeczywista szybkość lądowania byłaby dużo mniejsza od obliczeniowej teoretycznie Vmin = 80 km/h ze względu na oddziaływanie ziemi podczas lądowania oraz pewne, nie dające się ująć rachunkowo manewry pilota.