Złotówka pojawiła się w kasach bankowych 29 lipca 1929 r., w obiegu była do września 1939 r., jak również w Generalnym Gubernatorstwie. Monetę z niezmienioną datą bito w latach 1928–1938. Na przestrzeni 11 lat całkowita liczba wyprodukowanych złotówek niklowych tego wzoru to 32 110 017 szt. Ze względu na rodzaj materiału (strategiczny nikiel), a także jego wartość, wymieniana była jeszcze po II wojnie światowej przez Narodowy Bank Polski w stosunku 1:1.
Ostatnią jednozłotową monetą okresu międzywojennego była próbna złotówka z 1932 r., zrealizowana w ramach całej serii monet srebrnych (2, 5, 10 złotych) przy kolejnym obniżeniu ilości srebra w monetach. Inaczej niż poprzednio, nie ogłoszono konkursu na nowy projekt, a zaadaptowano wzór z 1925 r., który otrzymał wówczas II nagrodę w konkursie na polską monetę złotą. Jego autorem był Antoni Madeyski, polski rzeźbiarz, osiadły w końcu XIX w. w Rzymie. Rewers monety przedstawiał profil głowy kobiety w chuście i w wieńcu z koniczyny na tle kłosów pszenicy – w zamyśle artysty była to zapewne Polonia – personifikacja Polski. W okresie międzywojennym utrwaliła się w części społeczeństwa potoczna opinia, iż była to głowa królowej Jadwigi, gdyż Madeyski wykonał również sarkofag tej królowej dla katedry wawelskiej.