z 1921 roku.
Z czasem poglądy Porankiewicza zaczęły się radykalizować do tego stopnia, że otwarcie w Tygodniku Ludowym krytykował Józefa Piłsudskiego i PPS. Wpłynęła na to sytuacja społeczno-polityczna w kraju, wojna polsko-bolszewicka oraz krwawo stłumiony strajk kolejarzy w 1920 roku. Związał się w tamtym czasie z grupą poznańskiej młodzieży akademickiej o poglądach komunistycznych (m.in. Alfredem Bemem). Opowiadał się po skrajnie lewicowej stronie w kierownictwie PPS (Jan Hempel). W maju 1921 został wezwany do Warszawy w celu złożenia wyjaśnień. Zamiast rozmowy doszło do awantury, podczas której Porankiewicz został spoliczkowany. Ostatecznie poznański OKR został rozwiązany, a sąd partyjny (w składzie: Tadeusz Hołówko, Tomasz Arciszewski i Kazimierz Pużak) ostatecznie wykluczył Porankiewicza z partii.