Akt IV Polieukt obawia się spotkania z Pauliną, jej łez. Paulina namawia męża, by się ratował. Dla Polieukta większą wartość ma jednak niebieska szczęśliwość z Bogiem. Żona chce, by mąż został z nią i służył krajowi. Polieukt chce jednak przede wszystkim służyć Bogu. Paulina żali się, że zostawia ją samą, choć zaledwie ślubował jej miłość. Polieukt ma nadzieję, że ta jego ofiara pociągnie jego żonę za nim ku szczęściu wiecznemu. Pojawia się Sewer. Polieukt błogosławi obojgu zakochanym i zachęca ich do zawarcia małżeństwa po jego śmierci. Paulina odrzuca jednak starania Sewera. Nie chce, by ktokolwiek pomyślał, że dążyła do śmierci męża. Sewer, mimo upadku swoich oczekiwań, zachwycony wielkodusznością ukochanej, postanawia wstawić się u cesarza za Polieuktem. Fabian ostrzega go przed tym czynem. Decjusz uważa chrześcijan za czarowników i nienawidzi ich.