W 340 p.n.e. został wybrany konsulem po raz trzeci (drugim został Publiusz Decjusz Mus). W tym samym roku po wybuchu wojny latyńskiej obaj konsulowie wyruszyli na czele armii do Lacjum. Przed bitwą z Latynami Manliusz wydał zakaz odbywania pojedynków z nieprzyjacielem. Rozkaz ten złamał jego własny syn Tytus Manliusz, który natrafił na wrogi oddział Geminusa Mecjusza i pozwolił mu się sprowokować przystępując do pojedynku, w którym zwyciężył. Po tym wyczynie zgarnął łupy i powrócił do obozu, by pochwalić się ojcu zwycięstwem. Ten jednak uznał działanie syna za nieposłuszeństwo osłabiające rzymską dyscyplinę i skazał go na śmierć. Stąd powstało wyrażenie o „rządach manliańskich” (), będące określeniem władzy surowej i bezwzględnej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Urodzeni w IV wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w IV wieku p.n.e.