Sarkazm w stylu Nikołaja Gogola, znany z jego wczesnych filmów, ustąpił tu miejsca nostalgii i ironii o zacięciu tragicznym.
Za późno otwierało cykl ostatnich nihilistycznych filmów Pintilie o niełatwej rzeczywistości w postkomunistycznej Rumunii. Krytykował on w nich zarówno komunizm, jak i postkomunizm, przedstawiany w konwencji postapokaliptycznej. Odwoływał się także do tematów winy i metafizycznego zła. Za późno było opowieścią o detektywie wezwanym do Doliny Jiu, w której ma on przeprowadzić śledztwo dotyczące tajemniczej śmierci górnika. Pintilie w konwencji thrillera opowiadał o ciężkim losie górników w przemysłowym zagłębiu Rumunii po upadku komunizmu. Użył również zagadkowej istoty zamieszkującej kopalnię jako metafory skorumpowanych machinacji politycznych, odpowiedzialnych za ukrywanie prawdy o śmierci niewinnych ludzi.
Ostatni przystanek raj (1998), który przyniósł twórcy Grand Prix Jury na 55. MFF w Wenecji, poświęcony był wpływowi nowej kapitalistycznej mentalności i amerykańskiej popkultury na młodych ludzi w Rumunii. Film był historią niemożliwej miłości pomiędzy Mitu a Noricą. On musi wkrótce odbyć służbę wojskową, ona tkwi w małżeństwie z dużo od niej starszym szefem.