S1-11B nazywany był "Super Stinker", a prototypowy Model 12 "Macho Stinker".
Następnie opracowano kolejną modyfikację Pitts S-1 o podobnej budowie napędzaną silnikiem Lycoming 0-290-D o mocy 93 kW. Latając egzemplarzu tej wersji pilotka Joyce Case James dwukrotnie zdobyła mistrzostwo kobiet Stanów Zjednoczonych w akrobacji lotniczej. Następne modyfikacje dokonywane przez konstruktorów, którzy często byli jednocześnie pilotami akrobacyjnymi i sami testowali oraz użytkowali własne modyfikacje tego samolotu. Kolejne zmiany szły w kierunku zwiększenia mocy silnika. Stosowano silniki Lycoming o mocy 125 oraz 134 kW. Był to już jednak koniec możliwości modelu o tej koncepcji. Konstrukcja samolotu nie pozwalała na dalsze zwiększanie mocy silnika. W 1962 roku Pitts założył Pitts Enterprises – firmę, która sprzedawała plany samolotu S-1C.