W 1964 roku Curtis Pitts wraz z Gene’em Dearingiem rozpoczęli prace projektowe nad kolejną wersją samolotu. Zmiany objęły głównie skrzydła – zastosowano nowy profil symetryczny oraz zamontowano lotki na obu płatach skrzydła – poprzednie wersje miały lotki tylko na dolnym płacie. Curtis Pitts uzyskał patent na dwupłatową komorę o profilach symetrycznych. W kadłub została wkomponowana druga kabina pilota, co powiększyło samolot o 15 procent. Nowy, dwumiejscowy model nazwano Pitts S-2. Pierwszy prototyp miał silnik typu Lycoming o mocy 134 kW. Oblotu dokonano w 1967 roku Jego jednomiejscowy odpowiednik otrzymał nazwę S-1S. Na wersji S-1S startował B. Herendeen na mistrzostwach świata w akrobacji lotniczej odbywających się w Magdeburgu. Na kolejnych mistrzostwach w Hullavington latająca na S-1S Mary Gaffaney zajęła I miejsce.

Po zakończeniu procedur samolot uzyskał w 1971 roku świadectwo typu FAA. W 1977 roku wersje S-1C i S-1D produkowane były jako zestawy przeznaczone do samodzielnego montażu w fabryce Pitts Aviation Enterprises. Wytwórnia Aerotek w Afton produkowała zestawy do samodzielnego montażu i gotowe samoloty Pitts typu S-1S oraz dwumiejscowe S-2A. W 1974 roku produkcja miesięczna wynosiła dwa samoloty.