Po serii katastrof spowodowanych niedbałym wykonawstwem w fabryce Perzina, której Fokker zlecił budowę płatów dla swych samolotów, Platz przejął nadzór nad produkcją także w tych zakładach, podnosząc standardy jakości i zapewniając solidność produktów.
Po wojnie Platz wyemigrował wraz z Fokkerem do Holandii, gdzie kontynuował projektowanie samolotów i zarządzanie produkcją. Pierwsza cywilna konstrukcja Platza, prototypowy V.44, była oparta na powiększonej konstrukcji myśliwca D.VIII z miejscami dla dwóch członków załogi i czterech pasażerów w otwartych kabinach. Rozwiązanie takie, typowe dla samolotów ówczesnych wojskowych było nieakceptowalne dla maszyny pasażerskiej i pierwszy seryjny samolot tej klasy, F.II został wyposażony w zamkniętą kabinę. Platz ulepszył następnie projekt, tworząc wygodny, choć wciąż niewielki (pięciomiejscowy) samolot F.III. Oba samoloty, o mieszanej, drewniano-metalowej konstrukcji, też miały charakterystyczne dla maszyn Platza, wolnonośne grube skrzydła i kadłuby ze stalowych rur. Najbardziej udany z samolotów Fokkera z lat 20. – Fokker F.VII nie był konstrukcji Platza, aczkolwiek ten był odpowiedzialny za poprawioną wersję F.VIIa i zbudowanie trójsilnikowej wersji (F.VIIa/3m).