Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I. U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II. U-Flottille Mittelmeer), a UC-25 znalazł się w składzie tej drugiej. 16 lutego 1918 roku dowództwo okrętu objął por. mar. Karl Dönitz. 18 marca nowy dowódca odniósł swój pierwszy sukces, wchodząc niepostrzeżenie do sycylijskiego portu Augusta i topiąc trzema torpedami włoski węglowiec „Massilia” (5026 BRT). 4 kwietnia nieopodal Sycylii UC-25 zatrzymał i zatopił ogniem artyleryjskim zbudowaną w 1875 roku włoską barkentynę „Agatina” (201 BRT), płynącą z ładunkiem soli z Trapani do Pireusu. 28 lipca na Morzu Jońskim okręt uszkodził włoski parowiec „Vesuvio” (5459 BRT), płynący na trasie Livorno – Karaczi, a następnego dnia, w odległości 62 Mm na północny wschód od Malty, storpedował bez ostrzeżenia pochodzący z 1904 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Rio Pallaresa” (4043 BRT), płynący z Aleksandrii do Hull (na statku zginęło dwóch marynarzy). Ostatnim sukcesem UC-25 w wojnie było storpedowanie bez ostrzeżenia kanadyjskiego uzbrojonego parowca „Freshfield” o pojemności 3445 BRT, płynącego pod balastem na trasie Mesyna – Tarent.