Aktualnie, w metodzie tej najczęściej stosuje się kamery podczerwone, ułatwiające identyfikację źrenicy oraz lokalizację odbicia rogówkowego, co pozwala na określenie wektora patrzenia.
Wyniki prezentowane są w trzech zasadniczych formach:
film z markerem oznaczającym aktualne skupienie wzroku; mapy cieplne; mapy fiksacji; wyniki dla określonych rejonów zainteresowania (statycznych dla materiałów statycznych i dynamicznych dla materiałów video).
Historia Historia okulografii rozpoczyna się w XIX wieku, kiedy to dokonywano badania ruchu gałek ocznych metodą bezpośrednich obserwacji.
W 1879 roku, w Paryżu, Louis Émile Javal zauważył, że czytanie nie wymaga dokładnego wodzenia oczami wzdłuż tekstu, jak wcześniej zakładano. Do tego procesu wystarczy seria krótkich pauz (tzw. fiksacji) połączonych szybkimi sakadami. Ta obserwacja przyniosła odpowiedzi na pytania dotyczące czytania: Na jakich słowach zatrzymujemy wzrok? Na jak długo? W jakiej sytuacji wracamy do słów wcześniej widzianych w tekście?