thumb|left|320px|Przykład fiksacji i sakad przedstawionych na tekście. Typowy rozkład fiksacji podczas procesu czytania. Wzrok przesuwa się skokowo. Edmund Huey zbudował pierwsze urządzenie mierzące ruch gałki ocznej, wykorzystując pewnego rodzaju soczewkę kontaktową z otworem na źrenicę. Soczewka była podłączona z aluminiowym wskaźnikiem, który informował o ruchu gałki, w oparciu o współczynnik regresji. Badania Hueya również potwierdziły zjawisko braku fiksacji na niektórych spośród czytanych wyrazów.
Pierwszy nieinwazyjny eye tracker został zbudowany przez Guy Thomas Buswella. Do tego celu użyto promieni światła, które odbijając się od powierzchni oka były rejestrowane na taśmie filmowej. Buswell prowadził systematyczne badania dotyczące czytania oraz procesów towarzyszących oglądaniu obrazu.
W 1950 roku, Alfred L. Yarbus przeprowadził istotne badania na temat eye trackingu. Opisał je w książce wydanej w 1967 roku. Wykazał, jak duży wpływ na ruchy oka ma wyznaczone zadanie eksperymentalne oraz opisał relacje między fiksacjami a zainteresowaniem.