1. Wykorzystujące nakładkę na gałkę oczną – specjalną soczewkę kontaktową z wbudowanym zwierciadłem lub uzwojeniem, a ruch mierzony jest z założeniem, że owa soczewka nie przemieszcza się na powierzchni gałki ocznej (nie ślizga się w wyniku ruchów oka, a jedynie porusza się razem z nim). Pomiary wykonywane przy użyciu tej metody dostarczają bardzo dokładnych wyników i są używane w zasadzie jedynie przez badaczy zajmujących się fizjologią ruchu gałki ocznej.
2. Druga, szeroka kategoria to okulografy wykorzystujące optyczne, bezkontaktowe (niezależne od badanego) metody pomiaru ruchu oka. Światło podczerwone odbija się od oka i następnie jest rejestrowane przez kamerę lub inny specjalnie zaprojektowany optyczny czujnik. Następnie zapis ten analizowany jest, aby wyodrębnić zmiany w tym sygnale, charakterystyczne dla ruchu oka ze zmian typowych jedynie dla odbicia światła. Tego typu eye trackery, oparte na technologii video, wykorzystują zazwyczaj odbicie rogówki oraz środek źrenicy. Bardziej czułą metodą jest śledzenie cech obrazu z wnętrza oka (korzystając z takich wskaźników jak np. naczynia krwionośne siatkówki). Wszystkie metody optyczne, w szczególności te oparte na nagraniach video, są powszechnie używane do śledzenia ruchu gałki ocznej oraz polecane ze względu na stosunkowo niską cenę i nieinwazyjność.