Oprócz krytyki szkoły lwowsko-warszawskiej, której zarzucał neopozytywizm i idealizm, atakował myśl totalitarną, która zaprzeczała wolności jednostki. W swoim myśleniu próbował być oryginalny, czerpał jednak wiele m.in. z Pitagorasa, Leibniza, a zwłaszcza św. Augustyna, dystansował się zaś od takich myślicieli jak św. Tomasz z Akwinu, Platon czy HegelSosnowski 2011: 543-545..

Spuścizna

Dzieła Podstawy krytycyzmu: rozbiór krytyczny, E. Wende i S-ka, Warszawa 1920. Essai sur les limites de l’espace et du temps, Presses Universitaires de France, Libraire F. Alcan, Paris 1927. Sur le fondement philosophique du communisme, Gebethner & Wolff, Paris 1932. Zagadnienie jednostki w filozofii jedności, b.w., Warszawa 1934. Od zakresu do treści, Biblioteka Drogi 7, Wydawnictwo Droga, Warszawa 1936. La pensée et le libre arbitre, Libraire J. Vrin, Paris 1936. O wolność synów Bożych. Rozważania na tle Ewangelij, Towarzystwo Kultury Katolickiej, Łódź 1936. Polska myśl filozoficzna, b.w., Grenoble 1941. W sprawie postawy, b.w., Paryż 1945. Wytrwać by zwyciężyć. Zbiór odczytów i przemówień 1940–1945, b.w., Paryż 1946. Vers la causalité individuelle, Société Historique et Littéraire Polonaise, Paris 1947. Nowe Przymierze.